Na poboczu znaki drogowe montuje się najczęściej na wysokości od 2,0 do 2,5 m, mierząc od poziomu jezdni do dolnej krawędzi tarczy znaku. Dokładna wartość zależy od miejsca ustawienia, rodzaju drogi, obecności pieszych oraz tego, czy znak znajduje się na poboczu, nad jezdnią, w pasie dzielącym lub nad drogą dla rowerów.
Standardowe wysokości montażu znaków
Najważniejszy jest punkt odniesienia. Wysokość mierzy się do dolnej krawędzi tarczy znaku, a nie do jej środka ani górnej krawędzi. Przy zestawie złożonym ze znaku i tabliczki bierze się pod uwagę najniżej położony element.
| Lokalizacja lub typ drogi | Wysokość montażu |
|---|---|
| Znak na poboczu | zwykle 2,0–2,5 m |
| Znak nad jezdnią | co najmniej 5,0 m nad poziomem jezdni |
| Znak nad drogą dla rowerów | co najmniej 2,5 m nad drogą dla rowerów |
| Znak w pasie dzielącym jezdnie | jak dla znaku ustawionego przy danej jezdni, z uwzględnieniem skrajni i widoczności |
W terenie zabudowanym wysokość znaku na poboczu lub przy chodniku dobiera się tak, aby tarcza nie ograniczała ruchu pieszych i była czytelna dla kierujących. Poza obszarem zabudowanym stosuje się zasadę odnoszącą wysokość do poziomu jezdni. W praktyce nie można więc ustalić wysokości wyłącznie na podstawie rodzaju znaku, bez uwzględnienia jego lokalizacji.
Znaki umieszczane nad jezdnią wymagają większej wysokości niż znaki na poboczu, ponieważ muszą zachować bezpieczną skrajnię dla pojazdów, w tym autobusów i samochodów ciężarowych. W przypadku drogi dla rowerów dolna krawędź znaku powinna znajdować się nie niżej niż 2,5 m nad jej nawierzchnią.
Od czego mierzy się wysokość znaku?
Prawidłowy pomiar prowadzi się pionowo od poziomu nawierzchni, nad którą umieszczono znak, do jego dolnej krawędzi. Jeżeli pod znakiem znajduje się tabliczka, punktem pomiarowym jest dolna krawędź całego zestawu.
Przykładowo, gdy znak ostrzegawczy ma pod sobą tabliczkę T-1, wysokość nie jest liczona do dolnej krawędzi samego znaku ostrzegawczego. Liczy się najniższy element zestawu. Takie podejście dotyczy także kilku znaków zamontowanych na jednym słupku, ustawionych jeden nad drugim.
Kiedy stosuje się inne rozwiązania?
Standardowe wartości nie obejmują wszystkich sytuacji. Odmienne warunki mogą wystąpić, gdy znak jest mocowany do istniejącej infrastruktury albo gdy organizacja ruchu ma charakter tymczasowy:
- Obiekty inżynierskie – znak może być przymocowany do konstrukcji mostu, wiaduktu lub innego obiektu, jeśli zapewniono jego widoczność, trwałość i wymaganą skrajnię.
- Budynki i istniejące słupy – dopuszczalne jest wykorzystanie elewacji, słupów oświetleniowych, masztów lub innych elementów infrastruktury, jeżeli wynika to z zatwierdzonej organizacji ruchu.
- Oznakowanie tymczasowe – przy robotach drogowych wysokość może wynikać z układu zabezpieczenia prac i warunków na konkretnym odcinku.
- Zabezpieczenie miejsca zdarzenia – znaki ustawiane doraźnie przez służby, na przykład przy wypadku, mogą być umieszczone inaczej niż stałe oznakowanie.
Podstawą do oceny konkretnego ustawienia jest Rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także zatwierdzony projekt organizacji ruchu. Ostateczne rozwiązanie powinien zaakceptować zarządca drogi.
